Am 12 Juni 2011 hat Remko Bolt einen neuen niederländischen Rekord im Flachland aufgestellt: 176,07 km vom niederländischen Schleppzentrum Plus 4 bei Bentelo bis an die deutsche Nordseeküste nach Sehested kurz vor Nordenham.
Er verbessert damit den 3 Jahre alten Rekord von Hugo Roben.
Was er auf seinem 7 stündigen Flug erlebte, hat Remko in einem spannenden Bericht zusammengefasst (auf niederländisch!):
Ik had me voorgenomen vanuit Deventer de trein van 10:15 te pakken om lekker op tijd op het veld staan…
Na wat heen en weer SMS-en zat ik uiteindelijk om 11:25 bij Dave in de auto op weg naar het veld. De cumeltjes dreven al een paar uur vrolijk voorbij, dus de start stress begon langzaam toe te slaan, vooral omdat zich op het forum een flink aantal mensen had aangemeld.
Dus, aangekomen snel de pakzak op het veld gegooid en de boel uitgespreid om de aarzelende menigte voor te zijn. Wilco ging als eerste weg en ik stond in vol ornaat ook al te trappelen. Jaques had zijn helm nog niet op dus ik mocht als tweede. Edwin lierde mij in drie trekjes zeer vakkundig een bel in, het avontuur kon beginnen.
Het ging moeizaam omhoog, turbulent, rommelig, niet te centreren, Wilco was aan het uitzakken. Even dacht ik, we gaan samen op pad, maar helaas, hij redde mijn bel niet meer. Na 20 minuten zwoegen eindelijk op wolkenbasis aangekomen. 1.0 m/s gemiddeld, de dag was eigenlijk nog maar net goed genoeg op gang.
Het wolkjes hoppen ging dan initieel wel weer verrassend makkelijk. De meeste lift zat zoals gewoonlijk aan de zonkant van de wolk en ze zaten lekker dicht op elkaar. Bij Meppen kwam het eerste ‘wat nu’ momentje. Rechts van mij een enorme wolk die aan het uitsterven was, voor me een enorm blauw gat met in de verte een piep klein wolkje…
Voor het eerst over naar ‘ground mode’. Een enorme container overslagplaats, niks… Dorpje Emmeln, niks… Boven Tinnen ging het eigenlijk best weer lekker omhoog, maar ik had mijn zinnen gezet op een in het oog springende trigger. Ken je dat? Dan denk je, daar moet het zitten en dan kom je onderweg al wat tegen. Erg verwarrend, en soms laat je je verleiden toch door te vliegen naar die mega bel, die er dan niet is… Goed, 20 minuten verprutst met rond zoeken naar beter, terwijl wat je als eerste had het beste was. Dat bewees een zwever, die even later in de bel van Tinnen eerder op wolkenbasis aan kwam dan ik…
De wolken ontwikkelden zich nu groot, met enorme blauwe gaten ertussen, stierven uit, en in de blauwe gaten ontwikkelden zich nieuwe wolkjes, misschien getriggerd door de slagschaduw van de stervende megawolk, die dezelfde richting had als de wind, daar moest je elke keer overheen. (Is het nog te volgen?)
Mijn route werd bepaald door het bos om Borger. Daar wil je niet boven uitzakken. De kerk gekozen als trigger, dat bleek een goede keus. Allemaal blauwe thermiek maar het gaf me weer aansluiting op een mooie wolk. Terug naar ‘cloud mode’, maar niet voor lang…
Tijdens deze transitie de eerste foto gemaakt van het kanaal bij Saterland. Links van het kanaal een vuilstort, afgedekt met zwarte folie, eerste keus. Rechts een fabriek, tweede keus. Beide waren niet overtuigend. Uiteindelijk zat de bel iets verderop langs het kanaal bij een driehoekig bosperceel met een heuvel erin.
Verder in ground mode, dorpjes, akkers, allemaal niet overtuigend. Voor mij een windmolen parkje. Hmmm, de molens staan stil, terwijl er toch echt wel wind moet zijn. Terwijl ik mij hierover verwonder beginnen ze ineens te draaien. Mag jij raden waar de bel zit!
Terug naar cloudmode (foto 2) richting het Zwischenahner Meer. Van de ene donkere plek naar de volgende. Over het zweefvliegveldje, weer een groot blauw gat in richting twee mooie wolkjes (foto 3) waar ik de laatste bel van de dag vond.
Piep,… piep,… piep,… Drie kwartier later, met 0,4 meter stijgen zat ik weer op wolkenbasis. Toen ik achterom keek zat daar die enorme wolk (foto 4) met vleugjes cirrus erboven, die de boel begon af te schermen.
Nu had ik een nieuw probleem, waar ik nog niet eerder mee te maken had gehad, de noordzee… Voor mij lag de Duitse bocht, waar ik omheen moest (foto 5). Links af, wat qua wind gunstig was ging niet vanwege de Wittmund/Jever CTR. Dan maar tegen de wind in, niks aan te doen.
Boven Diekmannshausen vond ik nog een vleugje thermiek, maar de lucht voelde al erg dood en de vario gaf gemiddeld 0,0. De dijk voor mij leek wel een soort straatje te triggeren boven het water, maar met aflandige wind daar te gaan vliegen is vragen om een nat pak, zeker op zo’n laat tijdstip. Als die dijk nou hoog genoeg is (foto 6), kan ik die misschien nog wel een eindje soaren met de wind er dwars op. Nog tijd voor een sfeer fotootje van het wad (foto 7), en dan de benen na 7 uur uit de zak, flare…
Wat een vlucht! Tijd voor een landingsbiertje. Die kreeg ik van de lokale inboorlingen die mij hadden gefilmd, inclusief braadworst en kartoffelsalat! Drie biertjes later, en een doos met zoutjes, werd het tijd om eens te informeren of er nog een trein de grens over ging. Tsja, het antwoord kon ik al wel raden.
Een liftje naar Rodenkirchen, waar een gezellige dorpskroeg voor €25,- ook kamers met ontbijt verhuurde bood uitkomst. Daar kon ik de volgende ochtend na wat verse semmeltjes, een zacht gekookt eitje en een heerlijk kopje duitse koffie om acht uur op de trein stappen richting Oldenburg.
Ik had al geleerd, dat ‘the key to succes’ bij de Deutche Bahn ligt in het kiezen van juiste bestemming. Als je dat verkeerd doet heb je kans dat je zo een paar uurtjes extra van het voorbij zoevende landschap mag genieten.
Via overstappen in Hude, overstappen in Oldenburg, overstappen in Leer maakte na Nieuweschans het knusse landschap plaats voor de ruilverkaveling. Nog één keer overstappen in Groningen bracht mij terug naar Deventer, waar ik om half drie uit de trein stapte.
Wat een avontuur!
